lubian lubian
Lubián, O Teu Concello
 
 chatChat   BuscarBuscar   MiembrosMiembros   Grupos de UsuariosGrupos de Usuarios   RegistrarseRegistrarse 
 PerfilPerfil   Entre para ver sus mensajes privadosEntre para ver sus mensajes privados   LoginLogin 
Recortes de prensa antiguos

 
Publicar nuevo tema   Responder al tema Foros de discusión -> Lubian
Ver tema anterior :: Ver tema siguiente  
Autor Mensaje
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Dic 17, 2010 10:31 pm    Asunto: Recortes de prensa antiguos Responder citando

Bueno, pues abro este tema para que comentéis estas reliquias históricas que desde hoy, voy a ir publicando en ESTE foro, el oficial del Ayuntamiento de Lubián.
Se trata de recortes de prensa que nos hablan un poco de nuestra historia y de sucesos que han acontecido en nuestras tierras.
Se abre "el telón" con una carta publicada en 1911, firmada por Gomes dos Santos, donde nos explica algunos detalles de la entrada del ejército de Paiva por nuestras fronteras.
Espero vuestra participación en este tema, porque me ha costado un "huevazo" encontrar estos recortes... Very Happy

Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Dom Dic 26, 2010 8:24 pm    Asunto: Responder citando

Parece que non ten muto interés este tema. E unha pena porque teño outros dous artículos donde o explican algo mellor... pero hasta que non se vexa que e un tema de interés, lógicamente, non subiréi ningún máis... E teño cerca de trinta artículos, todos eles de finales do século IX e principios do XX...
A, por cierto! (e para aqueles que non están tan avanzados na informática). Si tendeis problemas para ver o artículo, si deixáis pulsado o Control e le dáis a + se amplía a imaxen, e para reducila Control -.
Un abrazo a todos os foreros e feliz ano novo a todos!!
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
Sirimiri



Registrado: 05 Ene 2010
Mensajes: 70

Reputación: 258.3
votos: 2


MensajePublicado: Mar Dic 28, 2010 4:31 pm    Asunto: Responder citando

Miguel. Si desanima bastante que o personal non participe máis, varias veces digo non vou a volver a entrar en ningún foro, despois me volvo a animar.
Con esto quero decirte que si te parece ben, sigas colgando artículos están muy ben. Saludos.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Mie Dic 29, 2010 12:17 am    Asunto: Responder citando

Miguel, estou lendo o artículo que acheste, e vexo que é unha carta que escribiu Gomes dos Santos en octrubre do ano 1911, e me estou preguntando qué medios habería daquelas pra facer chegar as cartas desde Lubián a Ourense.
Cando eu era pequeno, nas noites de inverno os veciños de Lubián, como non había televisión e as noites eran tan largas, en casi tódolos barrios había unha casa na que se reunían os veciños a comer castañas e cuntar historias, contos e de máis. ¡As xuntanzas dos fiadeiros...!
Daquelas oubin contar algunha noite o tiu Prefeuto, que él era o encargado de levar o correo desde Lubián a Vilavella ou a Gudiña. Iba nun cabalo chovera ou nevera. O que non sei é si foi nese ano en concreto, pero pudera ser que así fose.
O tíu Prefeuto era un contacontos nato. Era un home ben simpático. Tíñanos a todos embabecados ó seu arredor, escoitando coa boca aberta as súas máxicas historias de lobos, da vacada, que daquelas era de profesión vaqueiro, de rexelos... Había veces que cantaba unha canción da tía Ramona....
E bueno, cuesto quero dicir que omillor foi él o encargado de levar a carta desde Lubián ata A Gudiña.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Mie Dic 29, 2010 8:09 pm    Asunto: Continuación tropas Portuguesas Responder citando

Bueno, pois como parece que o tema parece interesar, vou a por un recorte de prensa no que nos explican que no término municipal de Lubián había en torno a 700 portugueses instalados e que posteriormente entreron en Portugal po-las nosas fronteiras (esas que co tempo parecen ir desaparecendo...). Seguimos falando do ano 1911.
Está na parte final do artículo "Los sucesos de Portugal" no apartado 700 portugueses, pero para enterarse ben do artículo e preferible leelo inteiro.
Non ten moita calidade, fice o que pude. Recordai, ctrl+.
Si tendeis problemas para leer algunha palabra ou frase comentaio no foro e vos axudo no que poda.
Un abrazo a todo-los foreiros. Laughing



Si tenéis problemas para leerlo, aún usando ctrl+, podéis descargaros el archivo de aquí, donde podréis imprimirlo en un A4 para leerlo, hacer zoom sobre la imagen (tiene bastante mejor calidad), etc.
http://www.ayuntamientolubian.es/700portugueses.tif
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Jue Ene 06, 2011 11:36 pm    Asunto: Responder citando

A verdai e que se leva algo de traballo pra poder ler o artículo, pero agrandando a imaxen varias veces e sacando algunhas outras no contexto, alá foi.
Dar pousada as 700 personas en 3 pobos coma as Hedradas, Lubián e Padornelo tuvo que ser toda unha odisea, e máis daquelas que non existía o hotel do Padornelo.
O máis grande era a casa dos do café. Xa me vexo o tiu Agustín andar como lume atrás iadiante. Non sei as habitacións que tería a pousada e a xente que se podería hospedar nela. Tamén estaba a casa da Leonor que non sei si darían solo comidas ou tamén darían pousada. Nin xiquera sei si daquelas xa existían. Vamos a decir que sí. Igual tamén daba comidas e habitacións a Aurotita na súa venta. Posiblemente así sería.
Nas Hedradas non sei que terían pra estos menesteres.
En Padornelo sería a Teresa ou os seus antecesores. Vaia vostede a saber.... E igual tamén había onde meterse nas ventas que hai por riba de Acibeiros....
Inda así pra meteres os 700 soldados ben seguro que non foi nada doado. Non sei os días que estarían por aiquí, pero seguro que foi un acontecemento contado durante anos como algo excepcional e pouco visto. ¿Oubísteilo contares algunha vez os vosos avós? Pois veña, que sexa a modiño como o contades, uns detrás dos outros... Que así sexa.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
ARRICANXO



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 8

Reputación: 53.3


MensajePublicado: Lun Ene 10, 2011 8:38 pm    Asunto: Responder citando

Así que os monárquicos portugueses pretendían invadir Portugal desde Lubián, Padornelo e As Hedradas... As armas estarían escondidas na fronteira...
E de esperar que os que pretendían unha Restauración en Portugal non o farían só desde Lubián, senon ao longo de toda a raia.
Portugal é un pobo imaxinativo nas súas revolucións e contrarevolucións. Un exército desarmado que ten as armas agardando máis alá, en 1.911, uns fusiles cargados de caraveles no 75.
Portospiño: o tío Prefeuto non tiña máis de 17 anos daquela. El debeu facer algunha sustitución como conductor da dilixencia que facía de Correo, pero eu acho que sería máis tarde.
Polo que se refire aos 700 soldados, paréceme que dormirían nas pallaregas, ou en campamentos establecidos por eles mesmos, como cando os nosos soldados van de maniobras.
Moi interesante saber cousas do noso lugar.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Mar Ene 11, 2011 6:50 pm    Asunto: Responder citando

Pois parece que este tema se pode por interesante...
Vamos a avanzar algo máis no tempo. Estamos en 1934 e hay un recorte de prensa no que se pode leer o seguinte (arriba a dereita)...


By miguelbeneitez at 2011-01-11

Espero os vosos comentarios, portospiño e arricanxo
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
ARRICANXO



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 8

Reputación: 53.3


MensajePublicado: Mar Ene 11, 2011 9:58 pm    Asunto: Responder citando

Pois VALENTÍN GALARZA MORANTE foi un militar e político do partido FET de las JONS.
Estuvo moi activo na conspiración preparatoria da sublevación do Exército contra a II República en 1.936.
Así é que Jesús Fernández e os outros dous xa sabemos do pé que coxeaban.
Galarza chegou a ser ministro da Gobernación entre 1.941 e 42.
Foi un dos imputados por Garzón polos delitos de detención ilegal e crímenes contra a humanidade durante a Guerra Civil e os primeiros anos do Réximen.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Mie Ene 12, 2011 11:11 pm    Asunto: Responder citando

Non te deitarás sen aprender unha cousa máis...jejeje
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Dom Ene 16, 2011 6:37 pm    Asunto: Responder citando

Este artículo non ten desperdicio, de principio a fin. Estamos en 1936 e aiquí vo-lo deixo:


By miguelbeneitez at 2011-01-16

Si este tema ten aceptación e vexo que gusta a xente, que de momento parece que si... no seguinte artículo nos iremos de cacería de lobos, transladándonos a década dos '70!
Un abrazo a todos, sobre todo a portospiño e a sirimiri que fáin posible que estos artículos se estén publicando gracias os seus comentarios. Gracias, amigos.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
ARRICANXO



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 8

Reputación: 53.3


MensajePublicado: Lun Ene 17, 2011 7:40 pm    Asunto: Responder citando

O médico de Lubián que albergou na súa casa a Caminero foi MANUEL FÁBREGA COELLO, marido da chamada Dª Antonia, que vivía na casa arreglada por Mariluz. Meres conserva postais e cartas deste médico, encontradas na casa cando se arreglou. El foi fusilado en Zamora por acoller a Caminero.
Á Moimenta acompañárono un tal Juanito, sobriño de Dª Antonia e Eduardo, o pai de Paquita e Eduardo.
Juanito non regresóu a España daquela. Anduvo despois da guerra por Arxentina e por Francia.
Eduardo foi encarcelado e condenado a morte. Salvouse polos pelos. Isto podría explicalo millor un dos seus fillos.
Xavier López Rodríguez, de San Ciprián, é autor dunha novela ambientada en San Ciprián que crea unha bonita historia fantástica a partires deste acontecimento real.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Lun Ene 17, 2011 8:11 pm    Asunto: Responder citando

Que caprichoso pode ser o destino e como pode xogar parte na nosas vidas actuales e dos nosos fillos.
E que bonitos son estos anacos de historia!
Eu mutas veces me paro a pensar... ¿Cómo serían as nosas vidas agora mesmo sin que se produciran estas e tantas outras mortes de grandes pensadores, liberales, filósofos, etc. e sin que se producesen tantos exilios de estas xentes?
¿Cómo sería a nosa vida sin que Franco contase con aliados?
¿Cómo sería a vida política e social neste país si seguise instalada a república?
E sobre todo, non podo máis que admirar a muta de esta xente, que preferíu a morte a deixar a un lado os seus sentimentos e os seus ideales, negándose a aceptar un gobierno fascista...
Esa e a grandeza que ten o ser humano. A xente poderá morrer, pero o que non morrerán nunca serán esos ideáis de libertade e solidaridad como foi o caso de este médico.
Un recordo ben grande desde este foro para todos eles.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Mie Ene 19, 2011 6:01 pm    Asunto: Responder citando

É curioso como se poden desencadear os acontecementos e as consecuencias que poden acarrear.
Caminero casi perde a vida ó vires por Lubián, pero mirai o caro que lle costou a Fábrega e máis a Eduardo. A un fusílanho e ó outro metenho no cárcere e casi o fusilan tamén. A Juanito costoulle o exilio durante os anos que fosen. Claro que tomou esa decisión e foi a acertada. E como si lo estuveran a decir: escapa, corre...
Supoño que será cousa do destino. Botar unha moeda a cara ou cruz. Fago..., non fago....
O que sí está claro é que a solidaridade é algo que está ferrado nun. Somos solidarios. ¿cuánta xente se salvou porque alguén o axudou nun determinado momento? ¿cuántas cousas cambiaron ó largo da historia gracias a solidaridade?... Ë a vida¡¡¡
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
Sirimiri



Registrado: 05 Ene 2010
Mensajes: 70

Reputación: 258.3
votos: 2


MensajePublicado: Jue Ene 20, 2011 3:42 pm    Asunto: Responder citando

Ahora se lee moito millor, está a letra máis clara que a dos anteriores artículos, claro, que o tratarse de 1911 ¡Qué máis se vai a pedir!.
A historia dos generais e acompañante que pasaron a fronteira hacia Portugal, si a oirámos varias veces a nosos maiores, que acordaron aqueles anos da guerra no pueblo, que aparentemente daba a sensación de pueblos tranquilos, pero non debía de ser tanto.
Mui mal o pasaría aquela xente o ter que camiñar máis de cuarenta Km. hasta pasar a Raya monte a través en esa condiciós. Pero a Dn. Manuel Fábrega lle foi moito peor, é lamentable pagar coa vida injustamente.
Con estos escritos, nos puñemos un pouco máis o corriente da Historia de España.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Ene 21, 2011 9:12 pm    Asunto: O prometido e deuda... Responder citando

Pois imos entonces de cacería en 1974, nos seguintes artículos volveremos atrás no tempo, o século XIX.



Uploaded with ImageShack.us
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
PERLA



Registrado: 24 Ene 2011
Mensajes: 4

Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4


MensajePublicado: Mar Ene 25, 2011 2:08 am    Asunto: ME ENCANTA! Responder citando

Realmente uno disfruta mucho leer acontecimientos historicos de este pueblo. Para los que no hemos tenido ocasión de vivirlo ni vivir en el pueblo, solo por relatos de nuestros padres y mas a la lejanía, me parece fantástico.
Me da que Lubián es un pueblo con muchisimas historias, para crear libros...
El tema del médico lo acabo de leer en un blog, pero supongo que habrá mas acontecimientos interesantes. Y cuanto mas antiguos mejor... ojalá sigan publicando mas noticias antiguas...

Saludos!
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
ARRICANXO



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 8

Reputación: 53.3


MensajePublicado: Mie Ene 26, 2011 10:24 pm    Asunto: Responder citando

Casualidades da vida. Mira por onde podemos falar de dous irmáos neste apartado dos recortes de prensa.
O outro día mencionéi a Eduardo Blanco, quen acompañara a Caminero, xunto con Juanito ¿Ovides? e un tal Belmonte.
Eduardo volvéuse desde Portugal. Pero na Ponte Mazaira deulle a volta Aquilina, súa mai, que andaba na súa procura para que non viñera pra casa, porque xa sabía que o andaban buscando os "paseantes".
En Portugal prendérono, e levárono á cadea de Chaves. De camiño pra Lisboa como preso, fugóuse, pasou doutra volta a España lonxe deiquí, e acabou no frente como soldado republicano.
Acabada a guerra, foi condenado a morte nun consello de guerra, pero salvouno un crego que sabía que era unha boa persona, e doulle pena velo na lista da saca daquela noite. Por iso lle recomendou que se pusera doente... Así é que cando chegaron polos da lista daquel paseo nocturno, el estaba no hospital, e así salvou o pelexo.
Por outra banda, aparécenos o Ferramentas, ou Farramentas, na historia dos lobos, que non era outro que Adolfo Blanco, como todo o mundo sabe. Aquel que vivía xunto a fonte dos Ferreiros, andaba ás travesas cando o ferrocarril, ou á madeira noutros tempos, e traía algunhas veces ó seu can, un tal Vergonzoli, cun chourizo atado no colar pra calar aquelas malas linguas que decían que o mataba de fame.
Foron, son e serán xente de Lubián.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Jue Ene 27, 2011 4:56 pm    Asunto: Responder citando

Vamos a pensar que é algo imposible que o rabo dun lobo faga as veces de tronzador. Tamén que a inteligencia del igual non chega pra pensares que escarbando nas raíces dun carballo pra tumbalo cando o Piño subiu por él arriba como unha ardilla escapando del no camiño da Veigaforcado.
Vamos a pensar que as sofoquinas que pasaban os nosos avós e máis os nosos pais cueles a diario desde nuscofusco ata o alborexar, cando ian ou viñan de tapar a agua os prados, ou a levar os sacos de grou a moer ó muiño, ou á sementeira.... eran motivo pra xustificar o medo que rapaban e así añadían algo de fantasía á pura realidade. Hai que se facer o valente.
O caso é que sofoquinas pasáronas.
Cuntaba a Lola que sendo unha rapaza duns 14 anos, cando ia cerca do cortello coas ovellas, saíulle o lobo e achegoulle unha. A ovella era da súa tía e ela non quería deixar que marchera cuela. Remangou o mandil con todo o seu salero, encheuno de pedras e liouse a pedrada limpa ó lobo que non lle quedou outra máis que se esconder ben lixeiriño trás dunha uceira.
Como estaba tan cerca do luar, empezou a dar berros e a xente veu a axudala, mais o lobo non conseguiu marchar ca ovella. Claro que logo tuverona ca matar, pero así poideron aproveitares a carne pra comela, que boa falta lles facía. Tamén lle caeu, inda por riba,unha boa bronca do home da súa tía que debía ser un bo ferreiriño.
No artículo que nos amosa o Miguel, fala incluso de que o lobo chegou a matar xente. E según o Farramentas tiñan que teres os cais ó quente porque sinon limpáballos.
Foron tempos difíciles aqueles, ata pro lobo....
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
Sirimiri



Registrado: 05 Ene 2010
Mensajes: 70

Reputación: 258.3
votos: 2


MensajePublicado: Vie Ene 28, 2011 12:14 am    Asunto: Responder citando

A Lola e seu padre ¡¡ Papa fina pros relatos!! ( Os seus fillos tamen lle chega ben...) O do carballo moi ben.


Apuros cos lobos si pasei alguha vez.
Sendo nos rapaces, tiñamos unha cadela mui grande é valente pro lobo, se chamaba "Cadena" coas súas carrancas parece que a estou vendo, para que os fagais unha idea cómo era de grande, meu irmau máis eu montábamos a vez nel e nos levaba como si fora un burro, mui boa pro lobo,tanto, que nos guardaba o pastor as cabras e as ovellas gratis todo o ano polos servicios da Cadena.
Na horta detrás da casa, tiña a súa chociña feita de pedra é colmada con palla, mui apañada, estaba cerca do forno vello, a cadela estaba parida, tiña tres cachorriños mui bonitos, blancos con pintas de negro, non podian estar máis gordos, se vei que a mai lle daba moito leite, era inverno, había unha gran nevada, inda así, antes de irme a cama pensei en facerlle unha visita os cachorriños que lle tiña tanto cariño.
Abro a porta que da pra horta, con un candil que se apagou de inmediato, non mui lonxe da porta arrimado a unha pared, vexo entre a claridad da neve un bulto grande e cos ollos relucentes ¡algo raro me pasou polo corpo...! Asi e todo, entro pra casa correndo, ¡Papáaaa-! a cadena lle brillan os ollos, volvimos a salir e sentimos a cadela ladrando nos soutos do Marques detrás do lobo, o tal bulto inda o vimos escapar, non era outra cousa que un dos lobos se quedara agazapado pra atacarlle os cachorriños, ahí foi donde me entrou a " cagueta" que a pouco si me volve a fala.
Os lobos debían de ser tres a xuzgar polas pisadas, o chamar meu padre pola cadela é dar unhas voces desapareceron os lobos e Cadena regresou pra casa.
Pro outro día a maña, se podía observar o debate que tuveron loitando na neve. A partir de ese momento, os cadeliños coa súa nai pasaron a dormir na corte "como o Rey"...
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Ene 28, 2011 2:19 pm    Asunto: Responder citando

Que bonito relato!
Seguro que hay máis xente que sabe de algunha historia ou algún encontro con lobos ou incluso algunha participación en algunha de estas cacerías.
Si téndeis pensado compartilas con nos, este e o momento!
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Vie Ene 28, 2011 5:26 pm    Asunto: Responder citando

Perla, cuéntanos alguno de los que te contaba tu padre esos días de tormenta cuando no le quedaba más remedio que encerder las velas...¡¡¡
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Lun Ene 31, 2011 3:50 pm    Asunto: Responder citando

Artículo de 1864 referente a división territorial e geográfica.
Me gustaría que os comentarios de este tema se publiquen neste foro.
Gracias.


By miguelbeneitez at 2011-01-31

By miguelbeneitez at 2011-01-31
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
Elena



Registrado: 22 Nov 2009
Mensajes: 4

Reputación: 18.1Reputación: 18.1


MensajePublicado: Lun Ene 31, 2011 11:44 pm    Asunto: Responder citando

Eu vou a contar unha de lobos que meu pai nos contou mutas veces. A quen le pasou foi a seu tiu Jose Mª.Era no tempo da vima e tiñan as novelas que non araban con elas nos Portobecerros,cuando foron a buscalas unha delas caera por unha fraga e partira unha pata,como iba con él un dos rapaces o manda a avisar pra que foran co carro pra levala pra casa.O caso que a noite se votou encima e os lobos aparecerón, e dice que non os deixaba acercar dando ca aixada contra a fraga, saian chispas e polo visto os lobos o lume teinle bastante medo.
Aquela xente que le tocou vivir unha vida tan bastante dura era muy valiente.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
ARRICANXO



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 8

Reputación: 53.3


MensajePublicado: Mie Feb 02, 2011 8:12 pm    Asunto: Responder citando

Somos zamoranos desde 1.833. Tamén fomos pucelanos de Valladolid desde 1.789 ata 1.822. Entre medias, da Terra da Chispa.
É bon sabelo. Deica 1.789, do Reino de Galicia.
É o que ten nacer no medio dunha raia. Hoxe eres de alí, mañá de acolá.
Todo isto forma parte da nosa idiosincrasia. E ten a súa importancia. Porque se seguíramos a ser galegos... ¿sería o noso Alcalde membro correspondente da Real Academia Galega? Non é máis que un exemplo.
O certo é que as nosas pecurialidades teñen sido obxeto de relatorios en Congresos da Cultura Galega. E Lubián é coñecido perfectamente no mundiño cultural galego. Hai unha parte dese mundo que lle chama a Lubián "aldea mítica".
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Sab Feb 05, 2011 1:13 pm    Asunto: Responder citando

Onde nacemos é onde botamos as raíces. Crecemos disfrutando das nosas rúas, das nosas festas, da nosa gastronomía (quén non come un botelo en carnavais ou pulpo na navidad?), da nosa paisaxe…. Disfrutamos vivindo no noso pueblo. Da igual onde esté ubicado sexa entre montes ou á veira do mar, que lengua se fale ou as costumes que teña. E o noso pueblo.
Para nos Lubián é o noso fogar, a nosa vida. É inevitable, vivamos aiquí ou lonxe del, así seguirá sendo mentras vivamos. É a nosa “pequena patria”.
Recordo un día que fun ó dentista a Verín. Había alí dous homes falando de Anxo Quintana, bueno…, máis ben criticándoo. A conversación entre eles era de política. De repente un sacou este tema a relucir, escachando a rir:
El país
Cristina Huete: 21/07/2008
“Cerca de 300 banderolas del BNG ondearon ayer en el pequeño pueblo zamorano de Lubián, coronado por las portillas de A Canda y O Padornelo. La organización frentista, con su portavoz nacional Anxo Quintana a la cabeza, reclamó en este enclave mítico -y clave para el futuro de la Alta Velocidad por su abrupta orografía- como "una cuestión de Estado" el compromiso del Gobierno para que 2012 sea fecha de entrada de la alta velocidad en Galicia”.
Acto seguido empezaron a criticar o que unha aldea de Zamora falase o galego medio zarabeto, según decía un deles que pola cara que tiña ben se vía que era de unha inteligencia destacada (tiñáis que velo…) Só lle faltaba unha bilbaína na cabeza e un cigarriño a medio rañar entre os dentes.
Eu, que daquelas andabamos facendo o curso de galego no ayuntamiento e sempre que baixabamos a Verin de tiendas o puña na práctica, saltein con todo a suavidade en defensa do noso, deixándoo coa palabra na boca e no seu sitio moi delicadamente. E o que lle valeu foi que me chamaron pra sala do dentista, que máis le ía decir... O home quedou tan calado que nin piou!!!.
Cando cerrein a porta da sala, cun sorriso na cara, o home quedaba a decirlle ó seu compadre:
-Carallo… fódase..¡¡¡ Quén nos ía dicir que alguén de esa aldea ía estar sentado eiquí connosco…. Non se pode nin abrires a boca, se non se coñece a quen se ten diante dun.
Esto cara a Galicia, que si vas cara a Castilla,máis…Pero nos somos de Lubián, e falamos, pensamos, comemos e festexamos como o fixemos sempre e llo vimos facer os nosos pais e mailos seus. ¿qué culpa temos nos de non seguires pertencendo ó Reino de Galicia?
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
MANDACARALLO



Registrado: 19 Nov 2009
Mensajes: 1

Reputación: 1


MensajePublicado: Dom Feb 06, 2011 9:40 pm    Asunto: As urbes Galegas e o Galego Responder citando

Moi a miudo, nas urbes medias e grandes de Galicia a xente para demostrar que ten cultura fai servir o castelan en detremento do galego. Podovos asegurar que non hai maior placer para min que dirixirme a todos eles en galego unha e outra vez.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
PERLA



Registrado: 24 Ene 2011
Mensajes: 4

Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4Reputación: 6.4


MensajePublicado: Jue Feb 10, 2011 12:59 pm    Asunto: Re: Responder citando

portospiño escribió:
Perla, cuéntanos alguno de los que te contaba tu padre esos días de tormenta cuando no le quedaba más remedio que encerder las velas...¡¡¡


Pues la que se acordara mas es mi hermana, a ver si le digo a Lucy que se integre y cuente, porque al tener mas años y haber estado entre ustedes , recordará mas.
A mi se me mezclan un poco con las historias de las mil y unas noches , pero le mezclaba cosas del pueblo, porque cuando tenia el cuento en mis manos, veia que era diferente la version, siempre aparecia un lobo a punto de atacar en el camino.

Yo recuerdo algo como que una noche estaban durmiendo y empezaron a sentir ruidos en la cuadra abajo, donde tenian los caballos, cuando fueron para la cuadra, vieron que los caballos estaban nerviosos y daban coces, y que las cosas en los estantes se movian solas, (botellas o jarras, ya no recuerdo bein) y se caian. Se le ponian los pelos de punta, porque sentia una presencia extraña Entonces salieron para la calle y se pusieron a rezar y todo se calmo. Era el demonio que se habia parado cerca de los caballos...

Eso para empezar ya encender mas velas y mirar las sombras de mi casa, por si acaso...

Otra historia era que un muchacho (no recuerdo si del pueblo o donde) se habia ido por la noche al cementerio , no se para qué, y en el camino las sombras de los árboles con la luna y el viento que las movía, daban un aspecto tenebroso, y empezo a escuchar ruidos extraños como si alguien lo siguiera, preguntaba quien adaba por ahi, pero no contestaba nadie, escuchaba como un aliento o susurro, entonces se fue corriendo y entro en cementerio ya asustado pensando que sería el demonio que lo seguia o un lobo, y el susurro seguía, en una de esas, pasando por encima de una tumba, siente que le agarraba la pierna desde abajo , y el hombre del susto se muere ahi de un paro cardíaco, se le habia enganchada la tela del pantalon con una rama..

ya no duermo.... Shocked
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Jue Feb 10, 2011 2:58 pm    Asunto: Responder citando

Estamos en 1865. Leéi o seguinte artículo. Está a ezquerda de todo donde pon noticias de las provincias. Recordad hacer clic en el ratón cuando os salga la lupa para ampliar la imagen.
http://img607.imageshack.us/img607/5815/relato1865pg31page1imag.png
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
INDA CHO SEI



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 7

Reputación: 57.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Feb 11, 2011 11:32 am    Asunto: Responder citando

Nos tempos de María Castaña, quero decir cando eu era neno, tamén se utilizaba o altar na misa, e ó señor cura como pregoneiro, pra anunciares ese tipo de cousas.
Na misa dun domingo, quizáis do ano sesenta, anunciouse dese xeito que un feligrés perdera a súa carteira con cartos e documentación; que si alguén a achaba tivera a ben entregala ben fose ó dono, ben ao señor crego.
Toni e máis eu formabamos parella de feito para o asunto dos níus, que en Galicia dicen niños. Eran tempos nos que uns merlos quitaban a fame un rato.
Toni, do meu tempo, sempre tivo máis olfato ca min. Era un bon compañeiro para os níus e para as troitas.
Aquel domingo saimos da misa como almas que leva o demoño cara os castañeiros das Barrelizas, porque ó vir de volta de levar as vacas ás Lamas, eu vira saír un pito verdeal dun buraco dun daqueles castañeiros, e o Toni encarriscaba millor ca min.
Chegados ó lugar, el encarriscou coma un gato e, ó chegar a un cano horizontal por debaixo do buraco onde estaban os paxaros, voceou:
--Ve-la carteira que dixo o cura. Está eiquí, pousada no cano.
--E logo será a carteira dun rapaz coma nós?
O Toni abriuna, botou un vistazo ó carnet, e contestou todo pasmado:
--Non, non é dun rapaz. É do Farruco do Trombón!
O Farruco do Trombón era xa todo un home. Ata vestía uniforme dun corpo de seguridade, coma seu pai.
Non levara os paxaros porque non lle collera a man polo buraco. A Toni tampouco. Tiven que subir eu, que sempre tiven man de anano. A carteira coa documentación e cinco pesos acabou nas mans do crego, e os seis pitos xa curados repartíronse en dúas tarteiras.
Moi secos. Onde estivese un merlo, que se quitara o pito verdeal.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Mie Feb 16, 2011 5:43 pm    Asunto: Responder citando

Un home de Vega de Pas (Santander) vivindo no noso pueblo no ano 1.862...¡¡¡ ¿sabeis qué pasa? que como cando os nosos avós eran rapaces, non viaxaban mais que pra ires a algún médico ou así, según contaban, parece raro que a xente viñese de tan lonxe a vivires eiquí.
Non sabemos exactamente cual era a súa profesión, porque dice que é acompañado de un carabinero que era o conductor do diñeiro e sin embargo cando se perde porque as alforxas requerían reporse por outras máis novas, é el o que ten que por o diñeiro do seu peto ¿A vos que vos parece que podría ser o seu cargo? ¿juez?.
2400 reais... ¿cánto serían agora en euros? Xa serían cartos...¡¡¡
De tódolos xeitos, a persoa que o atopa, xa foi ben honrada, porque daquelas a maioría da xentiña non tiña un can, andaba a procura de teres algo pra levarse a boca tanto él como os seus... según nos contaban os nosos avós, claro. Claro que tamén poidera ser que o que os atopou tuvera unha chea de cartos e lle sobraran... Pode.
A función dos curas daquela era o de recoller as cousas que a xente atopaba extraviadas e entregarllas á xente que ía onda el á procura do perdido.
-Señor cura, fágame o favor de avisarme si alguén atopa un monederiño que se me extraviou con 5 perrachicas....
Qué mal o pasaron os nosos antepasados e qué ben vivimos comparado cueles agora todos nos¡¡¡ Non podemos ter queixa ¿ou quei?
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Sab Feb 19, 2011 2:18 pm    Asunto: Responder citando

Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Mie Feb 23, 2011 5:07 pm    Asunto: Responder citando

Pois xa coñecemos a Manuel Fábrega Coello ó veres a foto do carné de Inspector municipal de Sanidade datado en 1924. Ten cara de bon.
En canto poida, vou mercar o libro "Amigo medo" de Xavier López Rodríguez de San Criprián. Ben seguro que vai ser un total e absoluto pracer o leelo.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Jue Feb 24, 2011 5:40 pm    Asunto: Catástrofe de Ribadelago Responder citando

Pois vai agora un recorte de prensa do acontecido na presa de Ribadelago. O artículo e de 1959.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
INDA CHO SEI



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 7

Reputación: 57.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Feb 25, 2011 11:19 am    Asunto: Responder citando

Ao ver de segundas esta noticia do desastre de Ribadelago aparéceme unha "i" de información, unhas letras grandes que reclaman: "No está autorizado a ver esta página" e unhas letras máis pequenas que berran: "Puede que no tenga permiso para ver este directorio o página con las credenciales proporcionadas".
Seguramente é algo normal. Probablemente entramos sen o debido permiso nunha páxina, saltándonos algunha norma. Todo é posible.
Pero unha noticia que afecta a aquel maríscalísimo do demo, debaixo dunha fouce que nunca segou pan e dun martelo que xamáis cravou un rebolgón, e as palabras NON AUTORIZADO, SEN PERMISO, CREDENCIALES... métenme nunha especie de ciclón e lévanme a aquel pasado xa remoto de SANTO Y SEÑA.
Desexo estar trabucado.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Feb 25, 2011 5:51 pm    Asunto: Responder citando

O artículo está subido nun servidor meu, non e un enlace a outra páxina oficial nin nada...
Eu o vexo sin problemas.
Se pode ver tamén desde http://i1214.photobucket.com/albums/cc495/miguellubi/ribadelago.jpg
Si alguen máis ten problemas para ve-lo, decídeo para subilo en outro servidor.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
INDA CHO SEI



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 7

Reputación: 57.7
votos: 1


MensajePublicado: Vie Feb 25, 2011 9:45 pm    Asunto: Responder citando

Eu non teño problemas para este recorte. No meu ordenador non sai ningunha reclamación. A información da que falei saíume esta mañá no ordenador do meu departamento do IES. E chistoume.
Centrándonos no miolo da cuestión, Mundo Obrero daquelas datas puso ben clariña unha verdade coma un puño. Onde o imprimirían? Onde o leerían? Dentro de España, non en 1.959!
Ata tiñan un proxecto de recrecer o propio lago, utilizalo como presa e porlle unha central augas abaixo do Tera. As empresas do réxime só querían máquinas de facer cartos. E pouco lle importaba a morte e o sufrimento dos pobres.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Jue Mar 03, 2011 8:16 pm    Asunto: Responder citando

Recorte de 1884 del periódico La Iberia. No se lee muy bien, pero no he conseguido que la imagen se aprecie mejor...


Uploaded with ImageShack.us
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
Sirimiri



Registrado: 05 Ene 2010
Mensajes: 70

Reputación: 258.3
votos: 2


MensajePublicado: Sab Mar 05, 2011 1:03 pm    Asunto: Responder citando

Esas multas sobre o pastoreo abusivo, sería cuando a serra era da tal condesa, non séi o nombre, que era a dueña de casi todos os montes de Sanabria, e a xente dos pueblos se metería co ganado a pastar.
O señor que califica os montes de ríscos escarpados, sin aprovechamiento alguno, si viñera ahora a dar unha voltiña polo campo (xa le gustaría) e observara a riqueza que xeneran os eólicos, diría esto e cousa das bruxas que acampaban por ahí arriba.
A pena é de que non se podan poñer máis postes no alto da Xarda e no Xeixo, Eu sempre digo "que os postes deberían de estar de xuntos cómo os coiñais."
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
INDA CHO SEI



Registrado: 19 Mar 2010
Mensajes: 7

Reputación: 57.7
votos: 1


MensajePublicado: Lun Mar 07, 2011 8:21 pm    Asunto: Responder citando

Os montes foron do Estado e as Serras da Señora Bernaldo de Quirós y González de Cienfuegos. Naqueles tempos habería que pagar a renda correspondente ao Estado, ou a condesa, polos aproveitamentos. E se non se pagaba, multa ó canto.
Nos comezos da democracia os montes eran xa nosos, pero eran un verdadeiro cancro: A Seguridade Social, a cuota empresarial, era maior cos rendimentos do monte.
Todos xuntos logramos cambiar aquela situación: hoxe os montes, como dice Sirimiri, son a fonte máis importante de ingresos, tanto para os lugares, como para o propio concello, que somos todos.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Jue Mar 10, 2011 10:00 pm    Asunto: Responder citando

Temos máis información sobre o tema das serras en http://photoxibeliuss.blogspot.com/2011/02/la-venta-de-las-sierras-en-sanabria.html
Un abrazo desde aiquí a noso amigo xibeliuss
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
lachatadevigo



Registrado: 18 Oct 2009
Mensajes: 6

Reputación: 86.2Reputación: 86.2
votos: 1


MensajePublicado: Vie Mar 18, 2011 12:26 pm    Asunto: Responder citando

portospiño escribió:
En canto poida, vou mercar o libro "Amigo medo" de Xavier López Rodríguez de San Criprián. Ben seguro que vai ser un total e absoluto pracer o leelo.


En efecto, es un placer leer el libro. Es corto, los estoy disfrutando en pequeñas dosis para no terminarlo de una sentada.


Una vez acabado el libro, no puedo dejar de recomendarlo. Para todo aquél que ha mamado algo de la zona es una verdadera delicia.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
miguelbeneitez
Site Admin


Registrado: 26 Jul 2009
Mensajes: 127

Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7Reputación: 828.7
votos: 1


MensajePublicado: Lun Abr 04, 2011 8:43 pm    Asunto: Responder citando

A dereita po-lo medio, Rodeado por los lobos de 1928. Se algen sabe do que acontecéu, co cunte si e tan amable.
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado Enviar email
portospiño



Registrado: 29 Sep 2009
Mensajes: 216

Reputación: 361.2Reputación: 361.2
votos: 5


MensajePublicado: Lun Abr 25, 2011 9:37 pm    Asunto: Responder citando

Xa vexo que non hai ninguén que sepa algo deste suceso, porque imagino que si alguén soupera algo del, xa o tería cuntado.
Según da a entender no artículo, o pobre cabalo non o debeu contar, xa que di ben claro que o jinete salvou.
Acórdome dun día, xa fai moito tempo, de ver curar a unha becerra no corral da tía Francisca, que a acheguera o lobo. Non me acordo de quén eran os que alí a estaban a curar, nin de si a acheguera o lobo nalgún prado ou que fora estando coa vacada. Solo sei que a estaban queimando cun pau a mor arder pra desinfectar a mordedura. E tamén os berridos que botaba a pobre...e o magote de rapaces que andabamos por alí a espleita. Xa sabeis, estabamos en todo, a estorbar aos maiores, según nos decían eles a maioría das veces...¡¡¡
Volver arriba
Ver perfil de usuario Enviar mensaje privado
Mostrar mensajes de anteriores:   
Publicar nuevo tema   Responder al tema    Foros de discusión -> Lubian Todas las horas son GMT + 3 Horas
Todas las horas son GMT + 3 Horas
Página 1 de 1


Cambiar a:  
Puede publicar nuevos temas en este foro
No puede responder a temas en este foro
No puede editar sus mensajes en este foro
No puede borrar sus mensajes en este foro
No puede votar en encuestas en este foro


Mapa del sitio - Powered by phpBB © 2001, 2007 phpBB Group
mostrar

Crear un foro gratis | foros de Pueblo y comunidades | Hosting gratis | soporte foros | Contactar | Denunciar un abuso | FAQ | Foro ejemplo

Para vps hosting especialidado en foros phpbb ssd en Desafiohosting.com